James Webb-ը հնարավորություն է տվել պատկերացում կազմել այն ժամանակների մասին, երբ տիեզերքը պատված է եղել ատոմային ջրածնի մշուշով, որը ցրում էր տեսանելի լույսը և թույլ չէր տալիս գիտնականներին նայել դեպի ժամանակի խորքը: Այն, ինչ աստղադիտակը տեսել է այնտեղ, մարտահրավեր է նետել երկրային գիտությանը:

Աստղերի և գալակտիկաների էվոլյուցիայի դինամիկան գերազանցել է բոլոր տեսական հաշվարկները։ JADES-GS-z14-0 գալակտիկան պարունակում է այնքան շատ փոշի և ծանր տարրեր (աստղագիտության մեջ՝ հելիումից ավելի ծանր բան), որ դա հնարավոր չէ բացատրել ներկայիս տեսություններով:

Դրա համար ծանր աստղերի շատ սերունդներ պետք է ապրեին և մեռնեին, ինչը պարզապես անհավատալի է թվում Մեծ պայթյունից 300 միլիոն տարի անց:

JADES-GS-z14-0 գալակտիկայի տարածությունը գնահատվում է առնվազն 1600 լուսային տարի։

Սա ցույց է տալիս, որ լույսը հիմնականում ստացվում է երիտասարդ աստղերից, այլ ոչ թե դրա կենտրոնում գտնվող զանգվածային սև խոռոչից: Գալակտիկայի զանգվածը գերազանցում է մի քանի հարյուր միլիոն արեգակի զանգվածը, որը մեր Ծիր Կաթին գալակտիկայի զանգվածի մոտ 10%-ն է:

Չնայած այն փոքր է թվում, սակայն այս գալակտիկան անսովոր զարգացած էր իր ժամանակի համար, երբ նմանատիպ գալակտիկաներ չպետք է գոյություն ունենային: