Աշխարհի բազմաթիվ երկրներում կյանքի արժեքը շարունակաբար բարձրանում է՝ ազդելով քաղաքացիների գնողունակության և սոցիալական կայունության վրա: Չնայած տնտեսական ճգնաժամերի ահագնացող ծավալներին, պետական մակարդակով ձեռնարկվող քայլերը հաճախ չեն ուղղվում խնդիրների բուն ակունքների վերացմանը: Կառուցվածքային տնտեսական վերափոխումների փոխարեն իշխանությունները կիրառում են մակերեսային գործիքներ, որոնք տալիս են միայն կարճաժամկետ էֆեկտ:

Վարկանիշների պահպանումը՝ իրական լուծումների փոխարեն

Կառավարությունների մեծ մասի համար գլխավոր մղիչ ուժը դառնում է քաղաքական վարկանիշների պաշտպանությունը: Համակարգային բարեփոխումները պահանջում են ժամանակ, զգալի ռեսուրսներ և երբեմն ոչ պոպուլյար որոշումներ: Դրանից խուսափելու համար քաղաքական գործիչները նախընտրում են պոպուլիստական քայլեր, մեկանգամյա վճարումներ կամ սակագների ժամանակավոր սառեցումներ, ինչը չի լուծում աղքատության ու գնաճի խորքային խնդիրը:

Այս մարտավարությունը հանգեցնում է նրան, որ ճգնաժամի ախտանիշները ժամանակավորապես քողարկվում են, իսկ իրական տնտեսական ճեղքվածքներն ավելի են խորանում: Առանց աշխատաշուկայի, էներգետիկ համակարգերի և արտադրողականության բարեփոխման՝ կյանքի որակի շարունակական անկումը մնում է անխուսափելի: